Самы строгі крытык 13

Самы строгі крытык

Памятаеце самага важнага чалавека ў вашым жыцці? Не гледзячы на ​​тое, што мы стараемся рабіць для гэтага чалавека ўсё, ён так жа з’яўляецца і вельмі строгім крытыкам, які асуджае літаральна кожны наш крок і ўсю праведзеную намі працу.

Я адкрыю вам, быць можа, вялікі сакрэт, але ніхто не заўважае гэтай зморшчыны на блузцы, «дзіўнай» радзімкі на шыі і незразумелай звычкі часам паўтараць словы. А, можа, нават знаходзіць гэта мілым або лічыць своеасаблівай фішкай. Так, уяўляеш?

У люстэрка ёсць такая асаблівасць – у ім мы бачым недахопаў больш, чым на іншых людзях, і судзімы іх больш строга, чым недахопы навакольных людзей, часта.

Ёсць праблемы, з якімі важна змагацца, калі яны могуць нашкодзіць вашаму здароўю ці якасці жыцця. Але ёсць рэчы, якія мы не ў сілах змяніць, ужо такімі мы створаныя.

Нейкія пальцы ў мяне крывыя, і зубы не роўныя, і лоб вялікі, і нос дзіўны. Усё не так. Гэтыя рэчы, як нам здаецца, становяцца прычынай усіх нашых бед. Не ўзялі на працу? Кінуў хлопец? Няўдачы ў вучобе або дрэнныя адносіны з сям’ёй? Ва ўсім вінаваты наш фізічны «недахоп», вядома, гэта ж так проста.

Мы фантазіруем, як аднойчы перастанем быць «занадта» нізкімі або высокімі, як нашы «крывыя» зубы ператворацца ў ідэальную галівудскую ўсмешку, замест «занадта» вялікага носа або «занадта» маленькіх вуснаў з’явяцца ідэальныя, прама як у той актрысы, мадэлі, дзяўчыны з Instagram і вось тады, вось тады сапраўды, прама адназначна, вырашацца ўсе нашы праблемы! Мы станем шчаслівымі, знакамітымі, любімымі і проста ідэальнымі. Але не, гэта не так працуе.

Бо наша знешнасць не вызначае нас

Акушэрка ўзяла немаўля, паглядзела на яго прыгожыя рысы твару і прама ў радзільні паставіла пазнаку паспяховага шчаслівага чалавека, які шмат чаго даможацца? Так гэта працуе?

Мы судзім сябе вельмі строга, наша знешнасць і рэчы, якія мы самі стварылі, часта з’яўляюцца аб’ектам неапраўдана строгай крытыкі з боку нас жа саміх.

Я не пакажу нікому гэты малюнак, ён жудасны. Ніхто не прачытае гэты дурны аповяд, у мяне зусім не атрымалася напісаць нешта вартае. Конкурсная праца жудасная, мабыць, я ні на што не здольны. Гэтыя жудасныя думкі часта праслізгваюць ў нашу галаву.

І я таксама, па іншы ад вас бок, зараз пастаўлю кропку, перачытаю і падумаю, што я зусім не умею пісаць артыкулы.  Але, можа, так здаецца толькі мне? Можа, толькі нам здаецца, што адлюстраванне якое-та не такое, і што ўсё, над чым мы так упарта і доўга працавалі, нейкае не такое. Можа, усё добра?

Ня будзьце занадта строгімі да сябе і старайцеся глядзець на ўсё з пазітыўнага пункту гледжання.

Добавить комментарий