"Што, вы яшчэ жывы?" 13

«Што, вы яшчэ жывы?»

Часта не задумваешся пра каштоўнасць жыцця, пакуль не дойдзеш да кропкі незвароту. Тады ўвесь свет перагортваецца з ног на галаву. Кідаешся і не ведаеш, канец гэта або ўсё яшчэ можна выправіць…

Людміла Кір’янава зусім раптам для сябе даведалася пра страшнае захворванне. Усё пачалося з ушыбу грудзей. Невялікая гематома за тыдзень вырасла ва ўшчыльненне памерам з курынае яйка. Кабета адразу звярнулася да лекара, прайшла абследаванні.

"Што, вы яшчэ жывы?" 14
Людміла Кір’янава і яе працы

Калі прыйшла на прыём за вынікамі, доктар вельмі нервавалася: адводзіла ад Людмілы позірк, мітусілася, спрабавала камусьці датэлефанавацца. Тады ёй усё стала зразумела. Першае, пра што падумала: «Чаму я?»

Трэба было неяк паведаміць сям’і, але Людміла не ведала як.
Перад самай аперацыяй яна сказала блізкім, што трэба легчы ў шпіталь, але не шырылася пра дэталі.

Калі Людміла выйшла са шпіталя, яна ўсё-такі вырашыла расказаць сваякам і сябрам праўду. Кожны рэагаваў па-рознаму: нехта перажываў, нехта злараднічаў, маўляў, так ёй і трэба, нехта крыўдзіўся, што не паведаміла адразу. Але рак дапамог выявіць сапраўдных і адданых людзей.

Лячэнне праходзіла больш за два гады, вельмі балюча і цяжка.
Грошай у сям’і амаль ніколі не было, таму Людміла з мужам ледзь не канцы сточвалі – трэба было неяк яшчэ карміць чацвярых дзяцей. Дапамагалі сябры, знаёмыя і проста неабыякавыя людзі. Жанчыне пашанцавала прайсці лячэнне на частко ва дармовай аснове, але ўсё адно патрэбныя былі велізарныя грошы на лекі. Вельмі дапамог брат Людмілы, які праз знаёмых знаходзіў добрых адмыслоўцаў і аплачваў шматлікія выдаткі.

Вядома, яна імкнулася не апускаць рукі дзеля мужа і дзяцей, але гэта было складана. Вельмі часта думала пра смерць, ёй хацелася спыніць усе пакуты. Кабета прачыналася ў крыках ад болю па ўсім целе, а паварушыцца не магла – канечнасці былі быццам паралізаваны. Малодшая дачка жанчыны часта спазнялася ў школу па раніцах, бо трэба было выклікаць хуткую ці даць маці лекаў. Людміла ўспамінае, як злавалася на яе за непранікальны выраз твара, думала, што тая выяўляе абыякавасць. Толькі праз пару гадоў асэнсавала, што дачка была мацнейшая за ўсіх – братоў, бацьку і іншых людзей. Дзяўчынка імкнулася не паказваць свае перажыванні і слёзы, каб яе маці думала толькі пра сваё выздараўленне, а не пра стан дачкі.

Калі цела Людмілы паралізавала, яна ўжо нічога не хацела рабіць. Але аднойчы выпадкова натыкнулася на працы майстроў тэкстыльных лялек. Вырашыла паглядзець некалькі майстар-класаў і знайшла юначку, якая вельмі натхнёна расказвала ў сваіх відэа пра стварэнне цацак. Тады жанчыне захацелася паспрабаваць. Практычна аднаруч (другая рука амаль не працавала пасля аперацыі) пашыла сваю першую ляльку-тыльду. Потым – яшчэ і яшчэ. Стала больш рухацца, спачатку па кватэры, перабіраючы шафу ў пошуку матэрыялаў для стварэння вобраза лялек, а пасля нават пачала самастойна часам выходзіць у краму за патрэбнымі тканінамі, ніткамі і апаўняльнікамі. Рукі сталі лепш працаваць, хадзіць – прасцей. Болі ў Людмілы былі моцныя, але падчас працы над цацкай амаль не адчуваліся, настолькі яе захапіў гэты занятак.

Ужо амаль пяць гадоў яна стварае розныя тэкстыльныя лялькі, спрабуе новыя тэхнікі і дасканаліць навык. Год таму вырашылася адкрыць кружок для дзяцей, дзе навучае школьнікаў шыць такія ж цудоўныя цацкі. Хобі стала яе працай. Людміла прызнаецца, што ў поўным захапленні ад яго.

Былая хвароба турбуе часам, але гэта і блізка не тое, як было да таго, як знайшла пакліканне. «Складана, вядома, раіць нешта людзям, якія праходзяць падобныя выпрабаванні, бо кожны перажывае гэта па-рознаму. Асабіста для сябе я зразумела, што, пакуль я не прымала гэтую сітуацыю і тое, што са мной адбылося, пакуль не ўсвядоміла да канца, што гэта хвароба і яе трэба і можна лячыць, мне не дапамагала лячэнне. Павінна ў першую чаргу прыйсці ўсведамленне, што гэта ўжо здарылася, адбылося, гэта няўхільнасць і рэчаіснасць, ад якой нікуды не дзенешся. Далей трэба зразумець, што з гэтым можна і трэба змагацца, што можна перамагчы хваробу. Так, будзе вельмі цяжка, балюча і цяжка. Часам можа ўзнікнуць жаданне пакончыць з усім, але варта задумацца, што, можа, нездарма гэтая цяжкасць прыйшла, што так трэба. А галоўнае, трэба не забываць, што ёсць блізкія і родныя людзі, якім ты патрэбны, – яны стануць для вас «якарам» у гэтым свеце.

І не варта маўчаць і спрабаваць схаваць сваю хваробу, трэба проста пра гэта казаць, але не як пра нешта жахлівае, а як пра чарговую цяжкасць у жыцці, якую абавязкова пераадолееш і пераможаш. Я імкнулася паменш камунікаваць з людзьмі, якія казалі «Бедненькая, як табе цяжка, гэта такія болі, іх няможна трываць» альбо «Як ты яшчэ жывая?». Калі праз паўгода я прыйшла на прыём да лекаркі, якая накіравала мяне ў анкалагічны дыспансер, першае яе пытанне было: «Што, вы яшчэ жывы?» Вось тады я цвёрда вырашыла ўстаць на ногі. Людзям, якія сутыкнуліся з гэтай праблемай, трэба верыць у свае сілы, патрэбна падтрымка блізкіх і родных, дадатныя эмоцыі. Ніколі не трэба адмаўляцца ад дапамогі і прымаць яе. А яшчэ трэба верыць у сябе. І проста радавацца кожнай хвілінцы гэтага жыцця. І бывайце здаровы!»

Добавить комментарий