Святло яе душы — у яе фарбах

Таццяна Бусел

абітурыентка Інстытута журналістыкі БДУ

Бабруйскі раён, невялічкая вёска з такой “яблычнай” назвай – Антонаўка. Складана адшукаць месца больш жывапіснае, што лашчыць вока, робіць добрым і трошкі сентыментальным сэрца. Раўніна, што далёка адыходзіць і ўпіраецца ў гарызонт. На бліжэйшым плане – рака, апраўленая пышным зялёным хмызняком ці травяным дываном. Дрэвы-прыгажуны…

У гэтых дзівосных мясцінах нарадзілася і зараз жыве, ствараючы вершы і карціны, жанчына с высокай душой захапленняў – Яўгенія Пятроўна Маеўская-Лучанок.

Дазнаўшыся пра такую асобу, як яна, мяне ахапіла радасць і замілаванне. Мне давялося не раз пабываць у яе госцем, што дазволіла пра многае даведацца.

 — Яўгенія Пятроўна, а калі Вы ўпершыню адчулі цягу да мастацтва?

Думаю, з таго дня, як настаўніца, Раіса Войтава, паставіла перад намі, першакласнікамі, прыгожы збан і прапанавала намаляваць яго на паперы. У мяне атрымалася лепш за ўсіх. Пазней маю “Сонечную паляну” насілі па ўсёй школе, ставілі ў прыклад. У жарт мяне пачалі зваць “мастачкай”. Потым маці купіла акварэль, іншыя фарбы. З той пары вольны час праводзіла на ўлонні прыроды, малявала эцюды, пейзажы. Аднак, не ўсё атрымлівалася, не было ведаў. Неяк даведалася, што ў гарадскім тэатры працуе мастацкая майстэрня. Пайшла туды, дамовілася з кіраўніцтвам. Мяне ўзялі на работу. Спачатку рабіла загатоўкі, рыхтавала копіі. Потым працавала самастойна, выконвала заказы. Праз пэўны час мне прысвоілі першы разрад.

1

Ішлі гады. Расло майстэрства самадзейнага мастака. Яўгенія Пятроўна дасканала авалодала тэхнікай акварэлі, пачала выконваць работы масляным жывапісам. Па-сапраўднаму яна ўсвядоміла значнасць сваёй прафесіі, калі ўладкавалася мастаком ў аб’яднанне “Бабруйшчына”, дзе таксама займалася любімай працай.

Яўгенія Маеўская-Лучанок здольная мастачка. Яна напісала больш за 400 жывапісных палотнаў – пейзажаў, партрэтаў, нацюрмортаў. Многія з іх набыты Дамамі культуры і клубамі, а таксама прыватнымі калекцыянерамі, у тым ліку з Расіі, Літвы, Ізраіля.

Мастачка выдатна ведае жаццё беларускай вёскі, прыгажосць роднага краю, народныя традыцыі тых, хто стаў правобразам яе герояў. Колер, рытмічны строй і багатая фантазія нясуць асноўную нагрузку зместу яе карцін. У Яўгеніі Пятроўны індывідуальнае мастацкае ўспрыняцце свету, свій падыход да з’яў жыцця, да людзей.

Маеўская-Лучанок стварыла галерэю цудоўных вобразаў. Асабліва запамінальныя “Вяртанне сына з палявання”, “Зімні вечар”, “Унук Пеця”, “Лазня”. У іх вобразы ўдала спалучаюцца з пейзажам. Звяртае на сябе ўвагу карціна “95-я вясна”, у якой мастак увасобіла вобраз бабруйчанкі Аляксандры Васільеўны Казакевіч. Трапна і непаўторна напісала Яўгенія Пятроўна партрэт падпалкоўніка ў адстаўцы Ільі Міхайлавіча Громава, які назвала “Ветэран”. Шмат зрабіла мастачка копій з карцін вядомых класікаў. Гэта “Невядомая” Крамскога, “Мора” Айвазоўскага, “Няроўны шлюб”, “Паляўнічыя на прывале”, “Каля брамкі”,  “Зняцце Ісуса Хрыста” і іншыя.

3

Яўгенія Пятроўна ў віры паўсядзённых клопатаў рыхтуе эскізы, стварае вобразы будучых герояў. Яна мастак па рыродзе, па сутнасці сваёй. Святло яе душы ў яе фарбах.

Оставить свой комментарий

Вы должны авторизоваться чтобы оставить комментарий.

Studlive.by © 2018 Все права защищены

Неофициальный сайт студентов Института журналистики БГУ

Хостинг предоставлен компанией hoster.by